Biskup Jan Kopiec na czas Adwentu 2020
![Biskup Jan Kopiec na czas Adwentu 2020 Biskup Jan Kopiec na czas Adwentu 2020 - Serwis informacyjny z Raciborza - naszraciborz.pl](photos/_thumbs/mini_15853343961582458979image027-_edited-.jpg)
Biskup gliwicki, a dawniej pomocniczy opolski, jednocześnie wielki przyjaciel Raciborza, propagator kultu Ofki Piastówny wystosował do wiernych list na Adwent 2020 roku.
List pasterski biskupa gliwickiego na Adwent 2020 roku „Potrzeba odnowionego spojrzenia na każdego z nas”
Drodzy Współbracia w kapłańskim posługiwaniu,
Drogie Osoby Życia Konsekrowanego
Kochani Diecezjanie!
Tegoroczny Adwent, przygotowujący nas na przyjście Syna Bożego na nasz ludzki świat, zastaje nas w bardzo smutnej atmosferze wspólnej naszej troski o zdrowie i życie, nade wszystko o godność każdego z nas. Oczekiwane w Boże Narodzenie radosne tchnienie dobroci, domowego ciepła, atmosfery szczerej życzliwości i szacunku, okazywanego sobie wzajemnie, zdało się zdecydowanie daleko od nas oddalić. Doświadczenie przeżywanych w tym czasie grasującej pandemii rzeczywistych cierpień wielu naszych Sióstr i Braci, tworzy zupełnie odmienną – niż w innych latach – atmosferę duchową, w jakiej mamy realizować nasze zadania, by świat był miejscem, skąd prowadzić ma już tylko droga do nieba.
Nie unikniemy, mimo wszystko, refleksji nad aktualnym naszym położeniem. Z uczuciem bezradności, wywołanej długo już doświadczającą nas pandemią, łączy się jeszcze inne nieszczęście: wszyscy przejęci i zatrwożeni jesteśmy eskalacją napięcia społecznego i wyjątkowo brutalną agresją. Dawno udziałem naszego polskiego społeczeństwa nie były tak głębokie podziały między nami oraz burzenie wspaniałego dziedzictwa, wypracowywanego przez wieki i ostatnie dziesięciolecia, jak obecnie. W obliczu tego niezrozumiałego zachowania wielu z nas zadajemy sobie pytanie: mało nasz naród przeżywał różnych nieszczęść, że teraz sami się dzielimy, kłócimy, obrzucamy wulgarnym językiem, nie pomijając niszczenia mienia społecznego, dewastacji kościołów i dokonującej się profanacji miejsc i znaków świętych dla nas? Nie żal nam dorobku tylu pokoleń, które wskazywały na nieprzemijającą wartość tego co szlachetne, zdolne pochylać się z czułością nad każdym człowiekiem – od nienarodzonego dziecka do kończącego swe życie zmęczonego i bardzo dojrzałego starca? Dlaczego tak łatwo rezygnujemy ze stawianych sobie ideałów, porządku i budowania pomyślnej przyszłości dla nas i następnych po nas pokoleń? Co jeszcze musi się zdarzyć, zwłaszcza tragicznego i niszczącego, byśmy to zrozumieli? I wreszcie: czy nie tęsknimy do życia w wewnętrznym pokoju, do życia w dobrze uformowanym sumieniem, z dojrzałą postawą niekrzywdzenia innych Sióstr i Braci? Musimy sami dać odpowiedź!
W taki trudny czas zapraszamy, jak co roku przychodzącego na świat naszego Zbawiciela. Przez stulecia wszystkie narody i społeczeństwa, które otwarły się na Chrystusa, odnawiały swoje przymierze z Nim, by każdy przypominał sobie, jakimi powinniśmy być. Odzywało się zawsze postanowienie, by nie zmarnowało się żadne ludzkie istnienie, by wykorzystać Bożą łaskę do wzmacniania w świecie wszystkiego, co buduje, wzmacnia, zachęca do dzielenia Dobrem, Prawdą i ubogacaniem naszych serc. Do osiągnięcia tego celu nie prowadzi żadna inna droga, jak tylko – w myśl nawoływania papieża Franciszka – „odnowienie w sercach naszych szacunku dla życia naszych sióstr i braci, zwłaszcza najsłabszych i bezbronnych”. Z tego względu myśl chrześcijańska od zarania dziejów wspólnoty Kościoła była formowana przez czułość i zachwyt nad nowym życiem, który przybrał nawet kształt stawianych szopek betlejemskich, by w głębokiej medytacji zatrzymać się nad tą tajemnicą i wraz z najmłodszymi podziwiać mądrość i dobroć Boga, pragnącego być tak blisko każdego z nas. W tym miejscu rośnie w naszych sercach wdzięczność za otwartość i dojrzałość wszystkich tych wspólnot i instytucji, które od lat nie ustają w subtelnej pracy w naszych parafiach, ruchach katolickich i dziełach dobroczynnych, za inspirowanie i prowadzenie konkretnych inicjatyw, wychodzących naprzeciw wszystkich osób potrzebujących.
Eucharystia jest wymianą najcenniejszych darów. Z tego względu w naszej Ojczyźnie ten rok został poświęcony wspólnemu wysiłkowi, by odnaleźć właściwe traktowanie przez nas tej świętej Uczty. Dlatego hasło tego Roku Duszpasterskiego brzmi: „Zgromadzeni na Świętej Wieczerzy”. W ten sposób Kościół w Polsce zachęca nas, żeby na nowo odkryć dobrze nam znaną prawdę, że Msza św., a zwłaszcza udział w niej, to najważniejsza formacja chrześcijańska. W jej ramach, wśród wielu darów ważne miejsce zajmuje podarunek dialogu – od rozmów w każdej rodzinie, po rzetelne i szczere ubogacanie się w ramach dialogu całego społeczeństwa. Jakże cennym naszym wkładem na Boże Narodzenie byłaby na nowo przyjęta postawa przedstawiania nawet różnorodnych poglądów, ale bez użycia przemocy i zawsze z poszanowaniem godności i szacunku należnego każdemu z nas. Wtedy na pewno znajdzie się wyjście na drogę prowadzącą do prawdy i wzmocnienia dobra wspólnego. W tym może pomóc przeżywana wiara i Kościół, kierujący właściwym formowaniem wierzących sumień i serc. Mimo ograniczeń w możliwości udziału w liturgii sprawowanej w świątyniach, zwłaszcza powodowanych obostrzeniami co do udziału w Eucharystii, odnówmy nasz szacunek do tej największej świętości, która może w miniony, spokojniejszy czas, nieco stała się bardziej sprawą przyzwyczajenia, niż tętniącego życiem spotkaniem z naszym Zbawicielem. Odnalezienie mocy Świętego Zgromadzenia i umacnianie się samym Jezusem Chrystusem niech będzie formą odnowienia przymierza i przygotowania się do obfitowania bogactwem Piękna i Miłości, jakie Nowonarodzony Zbawiciel, Syn Boży, przynosi na ziemię. Nie zmarnujmy tego czasu łaski, odnajdźmy moc przebaczenia i powrotu na dobrą drogę. Niech w nas na nowo zakwitnie świadomość, że życie mamy tylko jedno i nie powinniśmy lekkomyślnie niszczyć w sporach to wszystko, co mogłoby przynieść więcej radości i pożytku.
Umiłowani!
Na pewno świąteczna radość Bożego Narodzenia w tym roku będzie wyrażana w nieco inny sposób. Każdy z nas niech jednak zdobędzie się na odnalezienie w tych pięknych dniach kontaktu z Jezusem, narodzonym w Betlejem. W rodzinnym gronie niech będzie obecna modlitwa, pamięć o naszych bliskich, dobrodziejach i wszystkich krzątających się wokół uporządkowania wszystkich naszych zadań i oczekiwań. Czas Adwentu to początek nawrócenia na właściwą drogę. Podejmijmy ten wysiłek. Niech życzliwość i zgoda napełnią w tym świętym czasie nasze serca i domy. Oprócz pomagania ludziom ubogim, starszym, bezdomnym, pamiętajmy o spotkaniu Jezusa Chrystusa na świętej Wieczerzy. Bądźmy też uczciwi w zwalczaniu pandemii, przez respektowanie wszelkich medycznych zaleceń. A błogosławieństwo + Ojca i + Syna i + Ducha Świętego niech nas prowadzi do dawania świadectwa dzisiejszemu światu, że warto być dobrym jak chleb, nade wszystko jak Eucharystia, dająca prawdziwe życie. Czego życzę wszystkim Diecezjanom z całego serca.
Gliwice, w Pierwszą Niedzielę Adwentu
29 listopada 2020 r.
Wasz biskup
† Jan Kopiec
Diecezja gliwicka obejmuje gm. Kuźnia Raciborska oraz Nędza w powiecie raciborskim.
Komentarze (0)
Komentarze pod tym artykułem zostały zablokowane.